Ale moje serce ma się dobrze! / But my heart is fine!

Niedawno, na nowo sobie uświadomiłam, że my - służba zdrowia, podchodzimy do tej dziedziny zwanej medycyną z wielkim przyzwyczajeniem. Operujemy skrótami i medycznymi terminami i wydaje nam się, że wszystko jest jasne jak słońce. Dla nas może tak, ale nie dla naszych pacjentów, którzy drżą na samą myśl o "jakimś cewniku", "jakimś zbiegu", "jakimś leku" który wstrzykujemy im w ich układ krwionośny. Naszym niedawnym pacjentem był bardzo miły pan z zawałem serca. Jeżeli pacjent wymaga założenia stentów (cewnikowania serca) to przekazujemy go do kliniki serca (czyt. jednej z najlepszych w Egipcie - taki zaszczyt nas spotkał, że akurat znajduje się ona w Asuanie). Po ustabilizowaniu pacjenta, mogliśmy go przekazać do dalszego leczenia. Zaczynam przygotowywać wszystkie potrzebne dokumenty po czym informuję pana, że właśnie zostanie przewieziony do kliniki serca, czekamy tylko na karetkę. Pan otwiera szerzej oczy i pyta ze zdumieniem: 

- Ale ja się już czuję dobrze. Nic mi już nie dolega! Nie czuje bólu. Muszę jechać?

Widząc przerażenie w jego oczach próbuję mu wyjaśnić, że objawy może minęły, ale nie przyczyna. Jego serce nadal jest chore i potrzebuje cewnikowania.

- Skąd pani to wie?

- Z zapisu EKG - odpowiadam. 

Pan ze zdziwieniem patrzy na monitor i pyta: 

-Tam to pani widzi na tym monitorze?

- Tak. Ale proszę się nie obawiać. Cewnik wprowadzą przez tętnicę promieniową, podają znieczulenie i pan nic nie będzie czuł - i pokazuję mu, przez którą tętnicę.

- A to nie przez nos? Widziałem jak zakładaliście pacjentowi obok rurkę przez nos!

Wtedy zdałam sobie sprawę, że pacjent buduje obraz swojej chory i stanu na podstawie tego co widzi. Wyobraża sobie tylko i zaczyna odczuwać strach przed nieznanym. 

Wyjaśniłam mu, że pacjent obok ma założony specjalny cewnik do karmienia, a jemu założą mały cewnik przez tętnicę w znieczuleniu. Widziałam, że pacjent troszkę się uspokoił, ale zaczął powtarzać: O Panie, o Panie, o Panie...

I gdy kompletowałam jego wypis zdałam sobie sprawę, że często podchodzimy do naszych obowiązków rutynowo. Pacjent chory - zawał serca - cewnikowanie - wypis- przekazanie pacjenta. Kropka. A w tym wszystkim jest człowiek, który nie wie co go czeka, boi się, nie rozumie medycznych zabiegów. Moim zadaniem jest okazanie zrozumienia do jego niewiedzy i w miarę przystępny sposób wyjaśnienie mu sytuacji, przed którą stoi i rozwianie jego wątpliwości. 

Dziękuję Bogu za tą lekcję i modlę się, abym mogła być bardziej wrażliwa na potrzeby moich pacjentów.

ENGLISH VERSION

Recently, I have realized again that we, the health care workers and  our familiarity with the field called medicine makes us regard many things as self-evident. We use abbreviations and medical terms and it seems to us that everything is as clear as day. It may be so obvious for us, but not for our patients who tremble at the mere thought of "some catheter", "some surgery", or "some drug" that we inject into their circulatory system. Our recent patient was a very nice gentleman with a heart attack. If the patient requires stents (cardiac catheterization), we transfer him to a heart clinic (read: one of the best in Egypt - we are so honored that it is in Aswan). After the patient was stabilized, we were able to transfer him for further treatment. I begun to prepare all the necessary documents and then informed the patient that he will just be taken to the heart clinic, we are only waiting for the ambulance. He opened his eyes wider and asked in amazement:

- But I'm already fine. Nothing's wrong with me anymore! I do not feel pain. I must go?

Seeing fear in his eyes, I tried to explain to him that the symptoms may have passed, but not the cause. His heart was still sick and needed catheterization.

- How do you know that?

- From the EKG record – I answered

 The gentleman looked at the monitor in surprise and asked:

- That's where you see it on this monitor?

- Yes. But please don't worry. They'll put the catheter through the radial artery, they'll give you anesthesia and you won't feel anything I explained and then showed him which artery I meant.

- And is it not through the nose? I saw you putting a tube through the nose of the patient who is laying next to me!

It was then that I realized that the patient creates an image of his sickness and condition on the basis of what he sees. He only uses his imagination and begins to feel fear of the unknown.

I explained to him that the patient next to him had a special feeding catheter, and in his case they will put a small catheter through an artery under anesthesia. I saw that the patient calmed down a little, but began to repeat: O Lord, o Lord, o Lord ...

And when I was completing his discharge papers, I realized that we often approach our duties in a routine manner. Sick patient - myocardial infarction - catheterization - discharge - patient transfer. Dot. And in all this there is a person who does not know what awaits him and is afraid because he does not understand medical procedures. My task is to show understanding to his lack of knowledge and in an accessible way explaining the situation he is facing in order to dispel his doubts.

I thank God for this lesson and pray that I may be more sensitive to the needs of my patients.