Mówię do siebie... (I talk to myself...)

Ostatnio myślę o tych, którzy z powodu pandemii i kwarantanny muszą zostać w domu. Sami. Bo mieszkają sami, albo tak wymaga proces kwarantanny. Dużo sie mówi i czyta o osobach, które mają dzieci i "skarżą się" na hałas, pragną chwili spokoju i ciszy...a mi bliżej jest do osób, które, na czas 2 tygodni czy dłużej są sami, bo takie są wymogi i restrykcje. Początki są może ekscytujące: w końcu się wyśpię, odpocznę, poczytam, pooglądam, posprzątam w tej szafce i w tej szufladzie...ale potem nastaje cisza. Można zadzwonić, w końcu zainstalować zooma czy skypa, ale z czasem... zostaje tylko cisza! Pamiętajmy o tych osobach, które są same w domu, pragną pogadać w cztery oczy, napić się z kimś filiżanki kawy, ale jest to niemożliwe! Pamiętajmy, aby zadzwonić, napisać wiadomość, wspólnie się pomodlić przez telefon (nie wszyscy mają komputer, albo internet). 

Niech pandemia nie będzie samotnością!

I've been recently thinking of those who, due to pandemics and quarantine, must stay at home. Alone. This is because they live alone or, or because the quarantine process requires it. We hear and read a lot about people who have children and "complain" about noise, want a moment of peace and quiet ... the people who are alone for two weeks because of the requirements and restrictions are closer  to my heart. The beginnings may be exciting: get enough sleep, rest, read, watch, clean in this cabinet and in this drawer ... but then there is silence. You can call, finally install a zoom or Skype, but with time ... only silence remains! Let's remember about those who are alone at home, want to talk to others face to face, drink a cup of coffee with someone, but it is impossible! Remember to call, write a message, pray together on the phone (not everyone has a computer or the Internet). 

Let pandemic not be loneliness!