Po prostu spójrz w górę!

Jak wiele się traci, gdy żyje się ciągle w biegu. Czy mam czas aby posiedzieć tak sobie i popatrzeć w gwiazdy? Oczywiście nie...nie mam obiadu na dziś, powinnam powtórzyć arabski, powinnam przygotować kilka rzeczy do szpitala...powinnam...może gwiazdy pooglądam jutro, albo pojutrze...tych "jutrów i pojutrów" miałam tyle, że już prawie zapomniałam jak gwiazdy wyglądają. Ale zachęcił mnie do ich obserwacji i zachwyceniem się ich pieknem mój znajomy. A jak najlepiej oglądać gwiazdy jak nie nad morzem, gdzie niebo wydaje się takie ogromne i tych gwiazd o niebo wiecej...Więc wybrałam się nad morze...i spacerując o 2:30 rano (wtedy jest mniej świateł i gwiazdy są lepiej widoczne - tak mówią naukowcy) wpatrywałam się z zapartym tchem w te małe gwiazdeczki i poczułam się znów jak mała dziewczynka, która miała wtedy czas na takie nieziemskie i beztroskie chwile...patrzyłam i patrzyłam...i poczułam się jak w domu! Bo jak byłam w domu to patrzyłam w górę...nawet wyobraziłam sobie zimowe niebo (gdzieś w okolicach przelaczy) i szum lasu (na Stożku)...I w moim sercu pojawiły się słowa z Psalmu 8:  "Gdy patrzę na Twe niebo, dzieło Twych palców, księżyc i gwiazdy, któreś Ty utwierdził...czymże jest człowiek, że o nim pamietasz, albo syn człowieczy, że go nawiedzasz..." Bóg potężny, stwórca wszechświata, który wyznaczył miejsce tej każdej małej gwiazdeczce, jest zainteresowany mną i  troszczy się o mnie...Aż serce przestaje bić, gdy sobie to uświadamiam...Czyż Bóg nie jest cudowny!!! A po tak pięknym gwieździstym niebie, nadchodzi poranek z oszałamiającym wschodem słońca! Z tą samą melodią mówiącą, że Bóg troszczy się o wchód i zachód słońca, ale o wiele bardziej troszczy się o Ciebie i o mnie!

Więc wyjrzyj dziś wieczorem przez okno, spójrz w górę i zachwyć się tym co zobaczysz!!